چه کسی می داند؟ شاید آن شادترین لحظه ما در راه است …

مادر خوبم همه ی روزها روز توست، آن روز كه حوا تنهايي آدم را از بين برد و مايه‌ي آرامش او شد، آن روز كه آسيه، موسي را از آب نيل گرفت، آن روز كه مريم عيسي را به دنيا آورد، آن روز كه محمد (ص) از آمنه زاده شد، آن روز كه فاطمه به دنيا آمد، آن روز كه ...، آن روز كه من را به دنيا آوردي و هر روزي كه در اين جهان پر از عشق، فرزندي زاده مي‌شود و در آغوش پر مهر مادري قرار مي‌گيرد، همه روز توست، همه روز مادر است!

انسان­های بزرگ در­باره عقاید سخن می­گویند

انسان­های متوسط درباره وقایع سخن می­گویند

انسان­های كوچك پشت سر دیگران سخن می­گویند

انسان­های بزرگ درد دیگران را دارند

انسان­های متوسط درد خودشان را دارند

انسان­های كوچك بی دردند

انسان­های بزرگ عظمت دیگران را می­بینند

انسان­های متوسط به دنبال عظمت خود هستند

انسان­های كوچك عظمت خود را در تحقیر دیگران می­بینند

انسان­های بزرگ به دنبال كسب حكمت هستند

انسان­های متوسط به دنبال كسب دانش هستند

انسان­های كوچك به دنبال كسب سواد هستند

انسان­های بزرگ سكوت را برای سخن گفتن برمی گزینند

انسان­های متوسط گاه سكوت را بر سخن گفتن ترجیح می دهند

انسان­های كوچك با سخن گفتن بسیار، فرصت سكوت را از خود می گیرند

چقدر فاصله بین دو عمل دور است: عملی كه لذتش می رود و كیفر آن می ماند، و عملی كه رنج آن می گذرد و پاداش آن ماندگار است.

امام علی (ع)

تا حالا دقت کردین چرا سیصد تومن، سی تا صد تومنی نمیشه ولی هشتصد تومن، هشت تا صد تومنی میشه!؟

تا که نامت بر زبان آمد، زبان آتش گرفت

سوختم، چندان که مغز استخوان آتش گرفت

حیدر آمد، خاک همچون باد، گرم گریه شد

خواست تا غسلت دهد، آب روان آتش گرفت

هان! چه می پرسی چه پیش آمد، زمین را آب بُرد

بادبان کشتی پیغمبران آتش گرفت

یک طرف ماه مرا ابر سیاه فتنه کُشت

یک طرف از درد غربت، کهکشان آتش گرفت

رفت سمت آسمان، روحت، زمین از شرم سوخت

در زمین، جسم تو گُم شد، آسمان آتش گرفت

فلسفه الاکلنگ، اثبات بزرگی کسی است که فرو می نشیند

تا دیگری پرواز را تجربه کند...